من که از تظاهرات یک نفره روز جمعه به این نتایج بیشتر رسیده ام:
- در یک جامعه دموکراتیک یک صدا هم میتواند به اندازه کافی موثر باشد
 - تا حدی که نهادی را که خود را سخنگوی سیصد هزار ایرانی کانادا میخواند مجبور سازد که از نیروی قهریه استفاده نماید
- لحظه ای نباید نا امید شد و میبایست مادام در صحنه بود
- مبارزات اجتماعی فرصت هائی میباشند که طرفین چهره واقعی خود را نمایان سازند.
 ولی در این مرحله شاید لازم باشد که اختلافات خود را به کنار بگذاریم و همگی، هییت مدیره کنگره، نمایندگان مجلس، اعضای کنگره و افراد کامیونیتی در یک مسیر مشترک حرکت کنیم. به یاد بیاوریم که برای چه ایران را ترک کرده ایم. 
 آنچه را که در روز جمعه اتفاق افتاد، یعنی تعرض پلیس به آزادی بیان از طریق تظاهرات یک شهروند را که مخالف منشور حقوق و آزادی های شهروندی کانادا میباشد جدی گرفته و از خود عکس العمل نشان دهیم.