ایکاش توان آن را داشتیم که بیگانه نگری را به کنار گذاشته و در رفتار کودکانه و حقیر این افراد موقعیت زمانی، مکانی و ماهییت خود را نیز میدیدیم. آری در جائی قرار گرفته ایم که چنین افرادی به خود این اجازه را داده، و در خود این شایستگی را میبینند که نمایندگی ما را به عهده بگیرند. آیا میتوان از افرادی که حتی شهامت رودرروئی با کسانی را که میخواهند نمایندگی شان را به عهده گرفته و آرای آنها را به دست آورند، ندارند، جز جمع آوری امضاء، ایراد بیانیه، نوشتن نامه و ایجاد تفرقه چیز دیگری انتظار داشت؟ وای بر ما اگر بخواهیم تنها این جوانان را مقصر دانسته و با انتقاد و یا کناره گیری خود را از زیر بار مسئولیت های شهروندی رها سازیم. تا زمانی که مشاهده اینگونه رفتار ها سر ما را نیز از حقارت به زیر نیاورد، تا زمانیکه جهالت دیگران را بازتابی از جهالت خود نبینیم، و تا زمانیکه تعرض و کجروی های دیگران، عدالتخواهی و قانونمندی را در ما بیدار نکند، باید خود را لایق همانی دانیم که بر ما میرود.