3- داشتم به سمت راست میپیچیدم که سوده من را به سمت چپ هدایت کرد. این خوشحالی، زیاد طول نکشید. وارد دفتری شدیم که از اطاق های طبقه ششم شهر پاریس، محل سکونت دانشجویان، که به خوبی با آنها آشنائی دارم کوچکتر بود.

4- هر چقدر سعی کردم با گوش دادن به توضیحات سوده موضوع را متوجه شوم، بیهوده بود. بالاخره هنوز هم نمیدانم که چه شد که کنگره ایرانیان آدرسش را حفظ کرده ولی دیگر صاحب دفتر نیست. این من را به یاد سال 2014 انداخت که کمیته حقوق بشر کنگره ایرانیان جلساتش را در راهرو ورودی سیویک سنتر برگزار میکرد. اطلاعات مربوط به صاحب دفتر شدن کنگره در سال 2016 را سعید سلطانپور افشاء کرد، شاید اینبار باید منتظر باشیم که محمد سلیمانی و یا مشهود ناصری ما را از آن مطلع سازند.

5- لحظه ای با خود فکر کردم که شاید به همین دلیل پویان طبسی نژاد روش نشد که بیاید و ترجیح داد که مقام ریاست، خجالت مدیریتی که این نهاد را به اینجا رساند بکشد. کنجکاوم بدانم که مهردخت هادی با چه کسی و در چه محلی برای تجدید عضویت ملاقات کرد.

6- خیلی خوشحالم که هم در خودم و هم در برخورد سوده هیچگونه اثری از دلگیری، خشم و کینه مشاهده نکردم. برخورد هردویمان هیچ فرقی با برخورد دوستانه ای که چهار سال قبل در زمان فعالیت مشترکمان در کمپین "من هم یک ایرانی-کانادایی" هستم داشتیم، نکرده بود. کمپینی که سوده را در مقام ریاست نشاند و من را در همان موقعیت مبارزه با هییت مدیره انحصار طلب. خیلی مشتاقم ملاقاتی با بیژن احمدی داشته باشم و ببینم همین احساس را خواهیم داشت؟

8- سوده پذیرفت که اشکالاتی در سیستم و مشکلاتی در هییت مدیره وجود داشته که تجدید عضویت من اینقدر طولانی شد. بیش از یکبار هم معذرت خواهی کرد.

9- سوده از تجدید عضویت از طریق آنلاین، البته قبل از آنکه از تاریخ 18 می متوقف گردد گفت. من از اشکالات آن گفتم که ایشان پذیرفت. علاوه بر آن تاکید کردم که من به سایت کنگره اعتماد ندارم. توضیح دادم که بطور کلی کانادایی ها به اینترنت و آنچه آنلاین است اعتماد زیادی ندارند.

10- شاید باور نکنید ولی برای 70 دقیقه من از زبان یک عضو و ایشان از زبان یک رئیس با هم سخن گفتیم.

12- هر مشکلی را که مطرح میکردم، ایشان یا تائیدش میکرد و عذر خواهی، و یا اینکه با توجیه سر و ته قضیه را هم میاورد. انگاری که در دادگاه هستیم و میخواهیم همدیگر را محکوم کنیم. حداقل ده بار تکرار کردم که سوده جان، در این دفتر کس دیگری وجود ندارد، ویدئو و ضبطی هم در کار نیست، چرا نباید راست و حسینی با هم گفتگو کنیم؟ ایشان هر دوپایش را در یک کفش کرده بود که در سه سال اخیر هیچ مشکل عمده ای وجود نداشته و این بهترین دوران در تاریخچه این نهاد است.

13- نمیخواهم وارد جزئیات شوم چون سوده مادام تکرار میکرد که تا زمانیکه اقدامات قانونی در جریان است نمیتواند آزادانه صحبت کند، که مبادا با اقدامات قانونی که در جریان است مغایرت داشته باشد.

14- همان اول جلسه ده دلارم را روی میز گذاشتم تا خیال سوده راحت شود. چون تنها نکته در تجدید عضویت پرداخت این ده دلار است. اشکال سایت کنگره هم در رابطه با این مورد است که مشخص نیست آیا حق عضویت را میپردازیم و یا به این نهاد کمک مالی میکنیم. البته این موضوع مطرح شد و دلیل آنرا، سوده، محدودیت های نرم افزار اعلام کرد.

15- خیلی جالب است. امسال یک برگ توضیحی هم به فرم عضویت اضافه شده است. در این برگ توضیح داده میشود که طبق قوانین شرکت ها، در صورت تقاضا، هییت مدیره موظف است که لیست اعضاء را طبق ضوابطی در اختیار متقاضیان بگذارد. آیا واقعن دسترسی به این اطلاعات قانونی اینقدر مشکل بود که اعضاء حتمن میبایست به مراجع قانونی متوسل بشوند تا به حقشان برسند؟ آیا مشاوره با یکی از وکلای کامیونیتی، یکی از آنهائیکه در هییت مدیره های این نهاد خدمت کرده است، همچو بهروز آموزگار، دیوید موسوی، یسنا بهشتی، کاوه شهروز، پانتا جعفری، سعدی اعتماد، برای رسیدن به این نقطه کافی نبود؟

16- البته باز سوده به نحوی این عمل را توجیه کرد ولی من به احترام اعتمادی که ایشان به من کرد و از من خواست که بعضی نکات را علنی نکنم به آن نمیپردازم.

17- ولی ایکاش که این برگ توضیحی به فارسی هم ترجمه میشد. چون فهمیدنش نباید برای همه کار آسانی باشد حتی اگر مشکل زبان هم در میان نباشد.

18- سوده به این نکته اشاره کرد که قانونن میبایست یک کارت شناسائی به ایشان نشان دهم ولی چون در مجمع عمومی قبلی درانتخابات شرکت کرده ام دیگر به آن نیازی نیست. من هم به ایشان یادآور زمان کمپین شدم که مردم را در کوچه بازار به عضویت کنگره درمیاوردیم، حتی ده دلار بعضی از آنها را خودمان پرداخت میکردیم، و هییت مدیره ای که قبولش نداشتیم بدون آنکه اعتراضی کند تمام فرم ها را از ما پذیرفت. خیلی صمیمانه از او پرسیدم که چه شد که به اینجا رسیده ایم؟