لازم نیست که در هییت مدیره بود تا دریافت که کار بسیار دشواریست. کافیست که به هییت مدیره های گذشته این نهاد بنگریم. کدام عضوی از آن موفق شده که با سربلندی این نهاد را ترک کند؟ واقعن در تعجبم که چگونه جوانانی بدون هیچ تجربه فعالیت های اجتماعی چنین شهامتی را دارند که خود را در این جایگاه قرار دهند. چه بسا که بی تجربگی شهامت میافریند. ولی آنهاییکه بار دوم راهی چنین سفر میگردند، چرا؟ حتمن دلایل معتبری برای خود دارند.

__________________________________

شش نفر از اعضای هییت مدیره جدید را نمیشناسم. تا جایی که به خاطر دارم در رابطه با هیچکدامشان تا امروز نظری نداده ام. فقط با آرزو خدیر که اکنون در سمت نیابت قرار دارد تجربه تلخی را داشته ام که جز درایت از نوع برتر فکر نکنم بتواند راه حلی بر آن بیابد. هر چه سعی میکنم نمیتوانم دریابم که رقابت با یک کاندیدای مستقل و منفرد که شانس پیوستنش به هییت مدیره صفر است چه دلیلی میتواند داشته باشد؟ بر فرض هم که مهدی شمس و خانواده اش وابسته به مجاهدین باشند، آیا این راه رقابت در نهادی میباشد که به درست و یا غلط میخواهد سخنگوی سیصد هزار ایرانی در کانادا باشد؟ آیا مجاهدین از حقوق برابر در کنگره برخوردار نیستند؟ آیا اعضای هییت مدیره نمایندگان قشر های بخصوصی از افراد هستند؟ آرزو خدیر در رابطه با گرایشات مذهبی افراد چگونه میاندیشد؟ آیا در این رابطه نیز طرد شدگان خود را دارد؟

______________________________

اولین ایمیل خود را برای هییت مدیره ارسال داشتم. نظرات و پیشنهاداتی را با آنها در میان گذاشتم. از جمله اعتراض به تهمت و افترای آرزو. کنجکاوم که ببینم دیگر اعضای هییت مدیره در این رابطه چه واکنشی از خود نشان خواهند داد؟ آیا برای آنها همکاری با چنین فردی مشکل نمیافریند؟ آیا هییت مدیره با داشتن چنین فردی در میان خود میتواند خود را مشروع دانسته و رابطه سالمی و صادقی با اعضاء برقرار کند؟

من به آرزو رای دادم تا با شخص مسئولی طرف باشم. از اینکه بالاترین تعداد آراء را به خود اختصاص داده و از اینکه در جایگاه نیابت قرار گرفته است بسیار خوشحالم. خیلی دوست دارم بدانم که آن 1418 نفری که به ایشان رای دادند در این رابطه چه فکر میکنند؟ البته یکی از آنها من بودم. مشکل میتوانم تصور کنم که من هم میتوانستم چنین عمل کنم. ولی خطا برای همه امکان پذیر است. از خود میپرسم که در چنین حالتی چه میکردم؟ طلب پوزش؟ اصرار به برحق بودن عمل؟ استعفا؟ از فردی که در خود صلاحیت مدیریت چنین نهادی را دارد میتوان انتظار داشت که راه حل های دیگری نیز برای حل این مشکل داشته باشد. پس صبور باشیم و گوش به زنگ.

ناگفته نماند که بعد از مطلع شدن از حرکت زشت آرزو خدیر به ایشان زنگ زدم ولی ایشان اعلام نمود که تمایلی به گفتگو با من ندارد. آیا در دوسالی که ایشان قصد دارد در هییت مدیره باشد نیز میخواهد اینچنین عمل کند؟ اگر ایشان هم مایل به شنیدن من نباشد من به اندازه کافی دلیل برای گفتن دارم.

__________________________

جای دارد اشاره ای نیز به سعید سلطانپور، محمد سلیمانی و مشهود ناصری کرده باشم و از آنها بپرسم اگر میدانستند که چاله ای را که کنده اند روزی چاهی برای دیگری میگردد، باز به آن عمل خود میپرداختند؟