لحن پاسخش مرا در سکوت و اندیشه فرو برد. انگاری که مهرزاد به شناخت جدیدی دست یافته که انتظارش را نمیداشت. مهرزاد درونم که سال ها در آرزوی اتحاد و همبستگی با پای قلم در راه است یکبار دیگر به صدا در آمد و فریاد کشید که چرا صد ها و هزاران نفر از افراد کامیونیتی در راه و همراه او نیستند؟ چه اتفاقی شوم تر و دردناک تر از این باید بیافتد تا کامیونیتی ما را بیدار کند، به حرکت در آورد، متحد، همصدا و همدل سازد؟

چرا رضا ها، علی ها، مایکل ها، مهرداد ها، حسن ها، نسرین ها، اسدها، شیوا ها، محمد ها و دیگر و دیگرها حضور ندارند تا بگویند، بنویسند، الگو و راهنمایی برای کامیونیتی خاموش باشند؟ چرا حتی در چنین موقعیتی باز عده ای سعی میکنند که تا با بوجود آوردن تفرقه، آب را به اندازه کافی گل الود سازند تا ماهی خود را به دام اندازند؟