February 28 at 4:32 AM

#	Medi Shams	February 28 at 4:32 AM		کبار دیگر بیژن احمدی به سانسور متوسل میگردد.
1		February 28 at 4:40 AM
2

	Medi Shams
1

Iranian Canadian Congress (ICC)

Iranian Canadian Journal

یکبار دیگر بیژن احمدی به سانسور متوسل میگردد.

من از همه آنهاییکه که این سری گفتگو ها را دنبال میکنند تقاضا میکنم که در گفتگو ها بصورت فعال شرکت کنند. بخصوص آنهایی که در دو موردی که به مراجع قضایی کشانده شده، نقش مستقیمی داشته اند. دلیل متوسل شدن به دادگاه، همان دلایلی میباشند که ما سرزمین مادری خود را ترک کرده و به کانادا پناه آورده ایم. ما به کانادا آمدیم تا از آزادی، امنیت و قانونمندی بهره بگیریم.
.
در پاسخ به یکی از کامنت های اخیر مهران فرازمند، یکی از مدافعین شکایت شهرام علیه دست اندرکاران آی سی ژورنال، و یکی از شاکیان پرونده در جریان علیه مهدی شمس و شهرام تابع محمدی، به نکاتی در رابطه با دادگاه اشاره کرده ام که لازم میبینم که در باره آن بیشتر توضیح داده و در مقالات و گفتگو های آینده بیشتر به آن بپردازم.
.
من جدول هزینه های دادگاه را برای روشن سازی و رفع جدل هایی که پیرامون این مورد پیش آمده، تهیه و در یکی از مطالب گذشته ام به اشتراک گذاشتم. من این جدول را آینه حماقت و جهالت یک کامیونیتی میدانم. آری، تاکید میکنم، حماقت و جهالت یک کامیونیتی و نه چند نفر، و آنرا نشانی از عدم وجود افکار مشترک عمومی و نظامی میدانم که ما فعالان اجتماعی در بوجود آوردنش ناموفق مانده ایم. من در رابطه با کنگره ایرانیان، بیشترین مسئولیت ها را به عهده میگیرم، چونکه خودم را یکی از فعالترین اعضای این نهاد میدانم.
.
همیشه گفته و باز هم تکرار میکنم که متوسل شدن به دادگاه، مخصوصن برای آنهاییکه خود را رسانه ای میدانند، دست به قلم دارند و در بیان کم نمیاورند، کار خطا و نشان از سوء نیت، مخالفت با آزادی بیان، و دموکراسی، و ایجاد دلهره و کناره گیری افراد از مشارکت است. ولی در رابطه با اقدام شهرام و رجوع ایشان به مراجع قضایی، نظرم کاملن متفاوت است. متاسفانه کامیونیتی نامهربان و قدرنشناسی داریم. وگرنه میبایست در مقابل این حرکت شهرام سر تعظیم فرو بیاوریم. من منتظرم که شهرام میزان هزینه هایش را اعلام کند تا جمع آوری کمک های مالی را برای سهیم شدن در این مخارج آغاز کنیم.
.
انتظار ندارم که کسی گفته های من را تایید کند و یا اینکه دیگران متوجه اهمیت این حرکت شهرام گردند. بیژن احمدی، محسن خانیکی و مهران فرازمند، با برپایی آی سی ژورنال به عنوان یک رسانه، برای اولین بار در کامیونیتی تشکلی را بوجود آوردند که فعالیت هایش با تخریب سیستماتیک فعالان اجتماعی آغاز گردید. آنهم بصورت سازمان یافته و با چهره هایی پنهان برای چندین ماه. چه بسا که اگر از طریق اقدام قانونی شهرام نبود، هیچوقت به هویت این افراد پی نمیبردیم. متاسفانه در دادگاه شهرام بر این نکته تاکید نگردید. وگرنه این یکی از نکات پر اهمیت در اثبات انگیزه و یا بهتر بگویم سوء انگیزه این افراد بود.
.
میبایست جلوی این حرکت گرفته میشد، وگرنه منجر به عواقب سویی برای مایی که از وحشت و نا امنی گریخته و به کانادا پناه آورده بودیم میشد. کاری را که کامیونیتی میبایست انجام دهد، بار آنرا شهرام به تنهایی متحمل شده و ورای هزینه ها و نتایج دادگاه، خوشبختانه به موفقیت رسید. بگذریم که طولی نکشید که جریانی دیگر بر پایه همان نحوه تفکر، تحت عنوان آی سی سی فکتس سر از زمین درآورد. ولی حداقل این یکی خود را رسانه نخواند.
.
وکیل مدافعین اصرار داشت که آی سی ژورنال هویت دست اندرکارانش را پنهان نگاه نداشته بود، که این دروغ و خطاست. با اطلاعات جمع آوری شده ای که در اختیار داریم، اثبات خلاف این مطلب بسیار ساده بود ولی متاسفانه صورت نگرفت. وکیل مدافعین بر این نکته تاکید داشت که حتی اگر آنها هویت خود را پنهان نگاه داشته بودند، شهرام و دیگران میتوانستند حدس بزنند که چه کسانی آی سی ژورنال را اداره میکنند. این حرف وکیل صحت داشت و حدسیات ما دور از حقیقت نبودند. ولی این بدترین حالت میباشد، که چه بسا هدف کسانی بود که آی سی ژورنال را بر پا، به تخریب فعالان پرداخته و هویت های خود را پنهان نگاه داشته بودند. مگر حاصل این نحوه عمل، غیر از بوجود آوردن بی اعتمادی در جامعه، ترس، رواج شایعات، و در نتیجه تفرقه و کناره گیری از مشارکت در فعالیت های اجتماعی است؟
.
یکی از عوامل قدرت سازمان های اطلاعاتی، ترس و واهمه ایست که در جوامع خود بوجود میاورند، حتی اگر هدفشان امنیت عمومی باشد. لیست کشور های حامی تروریسم، از ابداعات آمریکا، از بعد از حملات به برج های دوقلو در سال 2001، که در جهان متداول و کشور های دموکراتیک هر کدام برای خود چنین لیستی را بوجود آوردند، ماهییتی اینچنینی دارد. اینگونه لیست ها بیشتر مصرف داخلی داشته و برای سرکوب آزادی های بیان در جوامع دموکراتیک است. وگرنه حکومت ها تا قبل از آن و بعد از آن هم میتوانستند بدون این لیست اقدامات لازمه را دنبال کنند.
چرا سانسور؟
هنوز جوهر حکم دادگاه خشک نشده، دوباره به سانسور متوسل میگردیم. برای چه؟
چرا با توضیح و ارائه اطلاعات صحیح، از طرفی به مقابله با خلاف های ارائه شده در مقاله شهرام نمیپردازیم، افکار عمومی را روشن نمیسازیم، ایجاد گفتگو و تشویق به مشارکت نمیکنیم؟ از طرف دیگر فردی را که اطلاعات خلاف در اختیار میگذارد، توهین میکند و افترا میزند را به جامعه معرفی و بی اعتبار نمیکنیم؟
.
آیا حذف و سانسور اینقدر افتخار آمیز است که به آن ببالیم؟ سند آنرا دست به دست بگرداینم و در سوشیال مدیا در باره اش من منم کنیم؟ چرا نمیاموزیم؟ چرا باید آزادی بیان را اینقدر خوار سازیم؟ آنهم از طریق کسانی که رسانه ای در اختیار دارند و قلمی در دست که مایه شرم جوهریست که به آن آلوده میگردد. آزادی بیان، آزادی اندیشه است. اگر برای آزادی اهمیتی قائل نیستید، به اندیشه بی حرمتی نکنید.